Berichten

Bron: © Klunst.nl

Productiedatum: 25 mei 2017
Productietijd: 20 minuten (in totaal)
Prijs: moeilijk te verkopen; de duurzaamheid van dit klunstwerk is door het niet al te robuuste bubble plastic niet gegeven. Als u ’t echt wilt hebben, valt erover te praten.


Materiaal:

1 stuk laminaat (afvalcentrum)
acrylverf (wit, zwart, rood)
bubble plastic (Amazon)
duct tape

Over dit Klunstwerk:

De post leverde mij mijn pot met 2,5 liter witte acryl-primer (je moet die oude planken en schilderijen van het afvalcentrum toch ergens mee insmeren voordat je eroverheen kunt kalken).

Tot mijn grote vreugde zat deze pot in geweldig mooi, groot bubble plastic verpakt. Ik pakte mijn hoofd ermee in en riep tegen mijn zoon: “Joehoe! Wie deut mie wat! Níémand kan mij nog wat doen: ik leef vanaf nu in bubble plastic!”
“Niet lang meer, zo te zien,” mompelde hij.

Enfin, het idee was geboren. Een knullig Chinees teken. Betekenis: “Leven”. Zeggen ze. Na mijn klunzige naschilderen heeft het waarschijnlijk een geheel andere betekenis (Scheiße!). Dit in combinatie met eromheen geducttapete folie.

Wat dat bloed (niet echt dit keer, no worries) daar doet? Dat laat ik over aan uw eigen interpretatie. Mij lijkt het duidelijk, in terror times als deze…

Ik heb overigens hemel en aarde moeten bewegen om de bubbelfolie uit de vingers van mijn pubers te houden. Rottige bubbelknijpterroristen.


‘Life in Bubble Plastic’

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl


[Ja, ik weet het. Zelfs de foto’s zijn klunzig. Dat hoort zo.]

GingerDeel @gingeraleplus (bron: © LiqueAngel.nl)

Gisteren liet zij wederom een dame lachen bij de overhandiging van haar nieuwe werk: ‘The Smile’; weer een indrukwekkend portret afgeleverd.

A self-made lady artist: Lique Angel.

Of haar portretkunst in ieders smaak valt, blijft de vraag. Is het ware kunst? Of is het een kunstig naschilderen van een foto (wat vele andere kunstenaars overigens ook doen)? Wel, in principe is dat irrelevant. Feit is dat ze haar werk uitermate goed, vakkundig en op originele wijze maakt én ook dusdanig in de markt gezet heeft. Op eigen kracht. Zoals het hoort.

Ze heeft een nieuwe, eigen stijl van portretschilderen ontwikkeld, die ze zelf ‘minimaal realisme’ noemt. Lique is grotendeels autodidact: het ‘verdwaalde’ jaartje kunstacademie wil ze zelf niet meetellen.

‘Zelfbehoud’ (bron: © LiqueAngel.nl)

Op haar site vertelt ze:
“Zonder al teveel fratsen en met zo min mogelijk details probeer ik menselijke kenmerken in hedendaagse sfeer te schilderen.”
En dat doet ze goed: na de – met de huidige moderne (foto)technieken geen probleem meer zijnde – ‘schetsfase’ volgt pas het echte werk: met kleurschakeringen, lijnen, schaduwwerking en zelfs grote vlakken het portret met ambachtelijke schildertechniek met olieverf op het doek brengen. (Meer over haar werkwijze)

Als je al haar werken eens bekijkt, zie je de evolutie van haar schilderkunst. Het ‘minimale’ was in den beginne wel erg sterk aanwezig. Gaandeweg worden de lijnen duidelijker, preciezer en vooral subtieler. Inmiddels heeft ze meer dan 100 werken afgeleverd, waaronder ook (deels zwaar) erotische. Vergelijk de beginwerken eens met haar huidige, dan begrijpt u wat ik bedoel qua ‘evolutie’.

Lique’s meesterzet: ze schilderde BN’ers en ook internationale beroemdheden, waardoor ze opviel met haar geheel eigen stijl. Zelfs het nieuwsaccount rond Ricky Gervais merkte haar werk op en was zeer gecharmeerd:

Portret Ricky Gervais (bron: © LiqueAngel.nl)

Mike Di Bello @Madbello (bron: © LiqueAngel.nl)

Maar ook de minder bekende mens is geen uitzondering in haar oeuvre: Vele twitteraars, zoals Mike Di Bello (@Madbello), GingerDee (@gingeraleplus, zie foto bovenaan deze blog) en Annemieke (@A_Mieke), zijn ook al op eigenzinnige wijze vastgelegd.

@A_Mieke (bron: © LiqueAngel.nl)

Zelfs het schilderen van de ‘grote, oude meesters’ schuwt ze niet. Van Gogh, Rembrandt, Dali, you name it. Met veel kleur of juist in minimalistisch zwart-wit, het resultaat mag er steeds weer zijn. En het mooie van haar kunst? De prijs is te behappen! Ze heeft zelfs een hele serie ‘Artfordables’ geproduceerd. Betaalbare kunst dus.

Het werk van Lique Angel is – in de ogen van *Klunst* – een prima voorbeeld van vakmanschap en originaliteit, gecombineerd met goede marketing én betaalbaarheid. Chapeau!

Van Gogh (bron: © LiqueAngel.nl)

Dali (bron: © LiqueAngel.nl)

Rembrandt (bron: © LiqueAngel.nl)

Als je komend weekend (28 mei) naar Tilburg gaat, maak je kans om een gratis ‘kunstwerk’ bemachtigen!

‘Krijgkunst’ dus.

Waarom? En wie doet dat?

Het initiatief ‘Krijgkunst’ zegt zelf:
“Krijgkunst is een kunst weggeef project. Het doel is om de stad vol te zetten met ingelijste kunstwerkjes en een deel van de werken persoonlijk uit te delen. Samen met een groep van ongeveer 10 kunstenaars willen we ongeveer 250-350 werken maken.” [bron]

In samenwerking met zeefdrukker John Dohmen maakt ontwerper Niels Mud samen met nog 9 andere kunstenaars werken, die met behulp van zeefdruk (in het atelier van Dohmen) verveelvoudigd worden. Een deel daarvan wordt open en bloot op straat neergezet. De rest wordt óf weggegeven óf tentoongesteld in café Berlijn.

Maar waaróm doen ze dat dan? Om kunst toegankelijker te maken voor iedereen en om te laten zien, dat kunst níét duur hoeft te zijn. Volgens Mud: “Met het project wil ik mensen blij maken met iets herkenbaar Tilburgs, maar ook vooral het beeld weghalen dat kunst duur en onbegrijpbaar is.”

Een mooi initiatief, in de ogen van *Klunst*. Want dat is wat duidelijk gemaakt moet worden: niet de naam van de kunstenaar mag het prijskaartje bepalen, maar de waardering en het begrip van ‘het gewone doorsneevolk’. Die waardering kun je enkel kweken door je werk eerst vrijwillig en out in the open te laten zien. Zónder de eeuwig wollige zweefwoorderij, zónder de uitleg wat je behoort te zien in het betreffende werk. Zo kan en mag iedereen zelf bepalen of hij of zij het überhaupt kunst vindt en er iets in ziet. Of niet. Dat laatste geldt in mijn geval. Maar dat doet er niet toe: hier gaat ’t me om het project zelf.

Het project wordt deels gefinancierd door de kunstenaars zelf (ze geven hun werk immers weg) en deels door The Awesome Foundation. Dat is een globale community, die door middel van zogenaamde micro-grants ($1000,- per grant) de ‘awesomeness’ van het universum wil laten zien. Een – eh – nogal brede doelstelling. Projecten die de awesome grant toegekend krijgen, vallen in uiteenlopende gebieden zoals technologie, kunst en maatschappelijke ontwikkeling, in de hoop mensen op deze manier nieuwe levensinspiratie te geven. De foundation wacht overigens nog op een project met dinosauriërs… (hint!). [bron]

 

Op naar de Tilburgse binnenstad!

Een deel van de kunstwerken dat op straat tentoongesteld zal worden (Bron: © Facebook Krijgkunst)

bron: L.Bartels – vinger gebrand (bij het maken van dit klunstwerk en dus (nog) niet bij het definiëren van kunst).

Je kunt er je vingers lelijk aan branden: KUNST en de definitie daarvan. Wat is gepruts, wat is prachtig, wat is gekluns en wat ware kunst? Wiens smaak en oordeel zijn daarbij van belang? Wiens ‘oh, maar dát vind ik pas kunst!’ doet er totaal niet toe? En wie of wat is dan überhaupt een kunstenaar?

DEFINIEERT U MAAR LEKKER

Een van de gangbare definities: “Een kunstenaar is een persoon die zich wijdt aan ‘de creatie en/of uitvoering of interpretatie van artistieke oeuvres in de audiovisuele en beeldende kunsten, in de muziek, de literatuur, het spektakel, het theater en de choreografie.’ (Bron: RSVZ)

Ik beperk mij hier op ‘Klunst’ uitdrukkelijk tot de beeldende kunsten, de (modern) visual arts. De overige genoemde kunstsectoren zijn weer subject van een geheel andere discussie, daar wens ik mijn vingers nu nog even niet aan te branden. Maar wat is dan beeldende kunst?

‘Kunstenares’ Tinkebell heeft zelfs meerdere definitie-pogingen gewaagd, zoals ooit (2015) in Trouw en in recenter een filmpje van GeenStijl. In die laatste video openbaarde zij DE definitie:

“Wanneer een kunstenaar iets tot kunst benoemt, dan is het kunst.”

GESTRUIKELD

Daar struikelde ik natuurlijk meteen overheen. Een bevriend kunstenaar zei namelijk precies het tegenovergestelde:

“Zelfbenoemde kunst en kunstenaars bestaan niet. Kunstenaars zijn mensen
die een opleiding gevolgd hebben aan een Hogeschool voor de Kunsten.
Wat zij ‘maken’, noem je ‘werk’. Of dat werk ook daadwerkelijk kunst is,
moet blijken. Maar dat kun je niet (nooit) zélf als kunstenaar stellen.”

(Dank je, Erwin de Vries!)

En daar hebben we HET punt. Meteen ook míjn punt. Of dat ‘werk’ van al die kunstenaars daadwerkelijk kunst is, dáár kun en mag je namelijk wel degelijk over twisten. Of het mooi is, doet er niet toe. Want onbetwistbare smaak en zo. Maar óf het kunst is, dát is de vraag.

TERUG NAAR AF: WAT IS DAN KUNST?

Tinkebell – daar is ze weer – geeft in Trouw (zie link hierboven) een aantal doorgaans gestelde randvoorwaarden.

“Kunst moet esthetisch zijn, kunst moet je aan het denken zetten,
kunst moet tastbaar zijn en kunst met dieren is geen echte kunst
(om wat ‘voorwaarden’ te noemen). Het kunstenaarschap is een
vrij beroep, wat betekent dat iedereen kan zeggen dat hij of zij
kunstenaar is en dat iedereen dus kan zeggen dat wat hij of zij
maakt of presenteert, een kunstwerk is
.”

Dat klinkt een beetje als de job van ‘consultant’. Ook een vrij beroep; iedereen kan zichzelf consultant in de wat-dan-ook noemen. Het werk dat afgeleverd wordt, noemt de consultant dan ‘professioneel advies’. Maar of dat advies ook daadwerkelijk een advies is, een GOED advies, dat hangt weer van de context af waarin hij dat advies geeft. En of hij binnen die context verstand van zaken heeft. Geeft hij bijvoorbeeld het geweldige advies ‘pies niet tegen de wind in!’ aan een zwangere, bedlegerige vrouw, kun je je afvragen of hij ze nog allemaal op een rijtje heeft. Zegt hij hetzelfde tegen een 1o-jarig knulletje op de Afsluitdijk, die net zijn gulp openritst om eens even flink te wateren, is zijn advies geheel zinvol en op z’n plaats. Een waar consultant.

CONTEXT IS ALLES

Blijkbaar hangt kunst dus vooral van de context af. Van de bedoeling, de intentie. Wat wil de maker ermee bereiken? Tegenwoordig is iets dus al ‘kunst’ als het vernieuwend is (nog nooit eerder gedaan), als het stof doet opwaaien (‘moet dát kunst zijn?!? Schande!!’), als het kritiek oplevert, als het reactief is en zodoende weer reacties uitlokt. Je vindt met je werk ergens iets van en wat dat dan is, maakt niet uit.

Vriendkunstenaar Erwin zei echter ook het volgende:

“Sinds ca. 100 jaar (Duchamp) is mooi (of knap, of technisch vaardig)
geen argument meer voor kunst. 
Mooi (of knap gemaakt),
is überhaupt geen interessant uitgangspunt, zo is gebleken.

Iets wat je ‘mooi’ vind kun je bijvoorbeeld enkel nog maar
‘minder mooi’ gaan vinden.”

Ik ben Erwin erg dankbaar voor zijn fijne input en goede inzichten. Maar: mooi is dus klaarblijkelijk ongewenst geworden (en smaak is ook niet meer van belang). Vakmanschap is eveneens volledig irrelevant. Je doet iets ondefinieerbaars als kunstenaar en dat heeft dan maar kunst te zijn. En moet ook nog eens als zodanig gewaardeerd worden. Moet.
Daartegen wens ik te ageren.

DOORSNEE BURGERTRUT

Ik doe nu net even alsof ik de doorsnee burgertrut ben, die ik in feite ook gewoon ben, en vraag me af: wat MOET ik dan met die klunzige, gekunstelde creaties?
Ik vind ze al niet mooi, dus minder mooi gaat het zeker niet meer worden.
Ik vind ze veel te duur; duizenden euro’s voor een paar slordige, klunzige vegen op een doek, vreet dat zelf maar op.
Ik vind ze over het paard getild, snobistisch; als je de kunstwaarde ervan niet inziet, ben je per definitie een cultuurbarbaar en een te simpele ziel om het ‘werk’ te begrijpen en te doorgronden.
Ik vind ze door de strot geduwd, want de Nederlandse moderne kunstenaars die wél van hun kunst kunnen leven, omdat het daadwerkelijk iets voorstelt (m.a.w. vakkundig, esthetisch, etc.), kun je op één hand tellen; de rest moet grof gesubsidieerd worden zodat zij hun ‘controversiële, vernieuwende werk’ en masse af kunnen blijven leveren.

Maak mij als simpele burger dan maar eens duidelijk waarom kunst móét, waarom ik mee moet betalen aan die tsunami van overbodige kunstwerken. Aan gekunstel wat in feite enkel gekluns is en wat iedere oppervlakkige geest kan maken.

UITGEHOLD EN LEEG

De moderne en abstracte kunst van tegenwoordig is uitgehold, leeg, soms zelfs niet eens meer tastbaar. Het overgrote deel van de huidige ‘kunst’ is enkel nog bedoeld om een of ander warrig statement te maken, dat in zo wollig mogelijke zweefwoorden in de bijsluiter van het ‘werk’ omschreven wordt. Zonder omschrijving snap je er namelijk al helemaal geen bal meer van.

Bron: © Klunst.nl

Vakmanschap (oude meesters!) is klaarblijkelijk al lang en breed overbodig. Maar… hoe komt het dan dat het handjevol kunstenaars, dat wél op eigen kracht is doorgebroken (daarover later mee, zie overigens ook de True Artist Alerts) blaken van het vakmanschap, van de kunde? Zou de waardering en erkenning die hen ten deel valt, dan tóch misschien daaraan liggen?

De wereld der moderne kunst is verworden tot de eentonige massaproductie van non-creatieve statements, die in feite zo bij het grof vuil kunnen.

PLOPSALAND DER KUNSTEN

Kunst moet dus NIET. Kunst mág. Omdat niemand voor een ander kan en mag definiëren, wat kunst genoemd mag worden en wat niet. En dat is nu precies wat er wél gebeurt in het Plopsaland der Modern Visual Arts. Het is een gekunstelde, artificiële wereld geworden, die van selectief en discriminerend uitgedeelde subsidies aan elkaar hangt.

De art experts, de kunstadviescommissies, maar ook de subsidiërende instanties en bijvoorbeeld het Mondriaanfonds ( = overheidsgeld); zíj bepalen wat in Nederland ‘kunst’ is en wie ‘talent’ heeft.
En dat heb je maar te slikken.
En te betalen, graag.

Reinier Berendsen is een klasse apart: een true artist. Hij schildert op miraculeuze wijze stadsbeelden, gebouwen en zelfs auto’s, waarbij het accent altijd ligt op de lichtval en schaduwwerking. Schaduwen maken zijn schilderijen dynamisch, terwijl ze tegelijkertijd door de vaak strakke lijnen een zekere statigheid uitstralen. Door het spel van licht en donker kun je je bijna ter plaatse voelen.

Ieder schilderij is perfect: de lijnzetting, de precisie, de details, alles past. Mensen zul je op zijn schilderijen niet snel vinden; alles draait om objecten, constructies, spiegelingen, lichtinvallen. Extreem exact geschilderd. Extreem moeilijk. Extreem mooi.

Bron: Reinier Berendsen (Facebook) (with permission)

Ook Reiniers foto’s vallen duidelijk in de categorie ‘kunstfotografie’: hetzelfde spel met lichtinvallen en schaduwen. Je moet er oog voor hebben. Dat oog heeft hij.

Een timelapse-video laat zien hoe hij de Brooklyn Bridge schilderde:

Reinier heeft zich puur met zijn vakmanschap op eigen kracht naar de top gewerkt. Toen hij nog niet van zijn kunst kon leven, had hij allerhande andere jobs om in zijn levensonderhoud te voorzien. Zoals het hoort, in de ogen van Klunst. Reiniers schilderijen zijn inmiddels echter – hoe kan het ook anders – enorm in trek. Ze zijn enkel te koop via zijn galerie. Meer van zijn werk kun je hier bekijken: MPV Gallery

Mijn absolute favoriet: Trump Tower, weerspiegeld in de motorkap van een BMW. Ontzettend knap gedaan. Alleen kan ik in dit schilderij zelfs na uren van tureluren nog steeds dat roemruchte koffertje niet vinden.

bron: Reinier Berendsen (Facebook) (with permission)

Bron: © Klunst.nl

Productiedatum: 7 mei 2017
Productietijd: 12 minuten
Prijs: n.o.t.k.


Materiaal: 
Een Amazon-doos (je moet wat, hè), een platgereden dennenappel, nagellak, acrylverf, spuitlak.

Over dit klunstwerk:
Hij lag er. Verloren in de goot. De dramaturgie was overweldigend, de onuitgesproken treurnis groots. Dat, wat ooit een trotse, fiere dennenappel was, viel nu zowaar uit elkaar, omdat het de druk van hardrubberen autobanden niet stand kon houden. Daarbij wilde de dennenappel zo graag nog een keer bij ’t leven nagellak dragen… Het was te lezen in het hart, te zien in de afwezige ogen van het gemolesteerde object.

Wat zou ik nu voor klunstenaar zijn als ik aan deze laatste wens van een simpele dennenappel geen gehoor geef? Ik heb hem op zijn sterfbed vereeuwigd. Met nagellak. Mijn geloof in het hiernamaals keerde terug toen ik het hart van de simpele dennenappel zag veranderen in een engel. En alles was goed.

Bron: © Klunst.nl

 

Bron: © Klunst.nl

 

Bron: © Klunst.nl

Vorige week las ik in het NRC een artikel over hoe de waarde van ‘kunst’ in twijfel getrokken mag en zelfs móét worden.

Het Van Abbemuseum in Eindhoven heeft een nieuwe tentoonstelling: The Making of Modern Art. De tentoonstelling loopt door tot 2021, dus nog tijd zat om te gaan kijken. Ga ik ook doen, want die tentoonstelling laat exact zien wat ik ook probeer uit te dragen: WAT is er in vredesnaam nog bijzonder aan de vervaardiging van hedendaagse moderne, beeldende c.q. abstracte kunst? Juist. Niets.

De tentoonstelling is gedurfd: hiermee trekt het Van Abbemuseum in principe het eigen existentiële recht in twijfel. Het staat zelf vól met moderne kunst, met enorme collecties van kunstproducten, die eigenlijk waardeloos prutswerk zijn als je het eens goed bekijkt. In de expositie hangt echt en fake gekunstel naast en door elkaar, en je moet verrekte goed je best doen om het verschil te zien. Je vraagt je af waar je naar aan het kijken bent. En waarom je er überhaupt naar kijkt, want het is bagger, ongeacht de verheven, verklarende teksten die ernaast hangen.

De terechte vragen worden gesteld: WAT is kunst? Wat moet of kun je ermee? Welke rol speelt kunst eigenlijk nog in de onze huidige samenleving? En is die rol nog wel valide? Of is die opgedrongen omdat kunst móét volgens een elitaire club kunstexperts?

Mijn mening hierover is duidelijk: De rol van moderne, abstracte kunst is slechts nog een kleine. In feite uitgespeeld. Het bestaansrecht is volledig uitgehold doordat de markt overspoeld is en blijft worden met kunst, die enkel kunst is omdat de zelfbenoemde, omhoog geschopte kunstenaar met zoveel mogelijk wauwelende, zweverige, hoogdravende woorden zégt dat en waarom het kunst is.

Plak een verfrommeld, wit stuk papier op een kartonnetje, beschrijf het in de elitaire zweeftaal van de kunstwereld en hopsakee, plots is het kunst geworden. Omdat het ‘vernieuwend’ is. Of ‘nog nooit eerder gedaan’. Of ‘het visualiseert in perfecte toonaarden de leegte der huidige interculturele maatschappijproblemen’. Groter kan de culturele armoede niet meer worden.

Dat is geen kunst. Dat is krampachtige cultuurpoep. In de wereld gespoten kunstdiarree, die iedere kluns kan maken. Alles wat nog telt is de naamsbekendheid en een zo elitair mogelijke beschrijving. Wát het is, doet er al lang niet meer toe. En vakmanschap ook niet.

Klinkt hard? Is het ook.
Kunst moet niet.
ONT-kunsting moet.
Hoe? Gunst!
*Klunst!* 

Ik zou zeggen: kluns lekker mee.
We kunnen het immers allemaal.


Reken jij jezelf ook tot de mondaine club der @klunstenaars? Heb je een waar klunstwerk gemaakt? Stuur een foto naar klunstenaars@gmail.com en wie weet publiceer ik je werk als gastklunstwerk hier op Klunst.nl 

Volg *Klunst!* ook op Facebook, Twitter en Instagram!

De ‘True Artist Alert’:
Een nieuwe rubriek om ware kunstenaars mét uitmuntend vakmanschap te laten zien. Want die zijn er. De eerste: Thijme Termaat.

Over Thijme’s kunst zelf valt te twisten: het is je smaak of het is ’t niet. Zoals dat het geval is bij alle kunst en visual art. Maar dat deze man een vakman is, is overduidelijk. Alleen de manier waarop hij schildert, is al opzienbarend. Vaak met links en rechts, met twee penselen tegelijk, tot in de fijnste details. Je moet het maar kunnen.

Over bovenstaand schilderij en het maken van de video deed hij overigens 2,5 jaar. Aangezien de concurrentie moordend is op de volledig overspoelde visual art-markt, bedacht Thijme dit project, inclusief timelapse-video, om zo meer in de picture te komen. Dat lukte: met deze video brak hij door. De video trok miljoenen kijkers en zijn schilderijen gaan nu als warme broodjes over de toonbank.

Zelfs de manier waarop hij het ontstaansproces van zijn kunst visualiseert, is al kunstig op zich:

 

Bron: © Klunst.nl

Productiedatum: 7 mei 2017
Productietijd: 10 minuten
Prijs: VERKOCHT (voor een niet nader te noemen astronomisch bedrag)


Materiaal:
Een stuk vuil karton dat voor mijn neus in de papiercontainer van het afvalcentrum werd gedumpt en wat ik er dus meteen – met gevaar voor eigen leven, want enge walsen – weer uitgevist heb. Verder: acrylverf, spuitbus met lichtgroene acryllak, spuitlak (voor het fixeren van het vuil).

Over dit klunstwerk:
‘Don’t (apply) Stress’ was een snelle productie. Heel snel.
Het in het oog springende vuil – de zwarte vegen op het karton – gaf de doorslag. Het was vakkundig gepositioneerd edoch van een overweldigende willekeurigheid. Daarnaast wil de weggooimaatschappij zich hier duidelijk op de voorgrond dringen middels evidente recycle-pijlen, welke met tranen in de ogen geaccentueerd werden. Ook die tranen zijn overigens op miraculeuze wijze in het klunstwerk opgegaan.

De werkelijke, heftige emotie werd gewekt door de opdruk van de woorden ‘Do not apply stress’. Deze simpele zegswijze is zo veelzeggend, zo uitdrukkingsvol, zo intens. Laten we dit motto meteen maar voor de hele mensheid praktiseren: stress (elkaar) niet. Daar krijg je alleen maar diepe levensbutsen van.

Don’t stress. Stress = maagzweren, ellende en hartaanvallen.
Voor je ’t weet, bivakkeer je tussen vier planken.
Of, met een beetje pech, in een kartonnen doos als deze.

Bron: © Klunst.nl

 

Bron: © Klunst.nl

 

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Productiedatum: 4 en 5 mei 2017
Productietijd: ca. 3 uur (was veel werk, die vakjes inkleuren)
Prijs: n.o.t.k. (overigens: dit is een setje en ik wil ze niet bruut van elkaar scheiden)

Materiaal:
Twee oude, grijze placemets (van het afvalcentrum), acrylverf, spuitlak

Over dit klunstwerk:
‘De Keukenvloer’ was een visueel uitdagend project. Ik werd namelijk knettergek van het kijken naar die vakjes. Ik heb met opzet een iets te grote penseel ter hand genomen, om zo een oprecht out-of-the-box-effect te creëren. Daarnaast bevatte de acrylverf hier en daar wat dikkere klodders, die ik natuurlijk ook in het totaalbeeld geïncludeerd heb. Perfectie zou een klunstwerk als dit immers enkel ruïneren.

U moet bedenken dat er ontelbare tegelzetters zijn, die dagelijks tegel na tegel op een willekeurige keukenvloer leggen. Ook zij zijn ware k(l)unstenaars, ware het niet dat één afwijkende tegel al een claim aan de broek zou betekenen. Die verholen drang naar de zo gewenste, maar helaas verboden perversiteit heb ik in dit klunstwerk vereeuwigd. En gelooft u mij, ik moest eerst door ’t stof gaan (4 mei) voordat op 5 mei eindelijk de bevrijding kwam.

Dit is voor alle noest arbeidende klunstenaars onder de tegelzetters.

Bron: © Klunst.nl


WAARSCHUWING: Een ononderbroken blik op de keukenvloer van meer dan 10 seconden kan verregaande gevolgen hebben. Het is mogelijk dat uw hokjesdenken dan voor eeuwig in uw hersenen gebrand wordt. Ik spreek uit ervaring.


 

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl