Berichten

Productiedatum: 24-05-2017
Productietijd: 15 minuten
Prijs: een gouden ei


Bron: © Klunst.nl

Materiaal:

Een oud, weggegooid schilderij met voorgestanste, dieperliggende rand (afvalcentrum – houtcontainer)
Een metalen kipdingetje (afvalcentrum – ijzerwarencontainer)
Acrylverf
Spuitvernis

Over dit Klunstwerk:

Een hele snelle. Plankje wit rolleren, randen slordig ‘verzilveren’.
Kop met knijptang van kip afknijpen, hals ‘bewerken’ met acrylbloed.
Lijmpistool ter hand nemen, kip opplakken, afspuiten, klaar. Eitje!!

Maar: je kunt er natuurlijk ook een IS-kip in zien.
Of een onthoofde ridder met pluim.
Of gewoon niks. Maar wel in 3D!


‘Kip zonder Kop’

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Productiedatum: juni 2017
Productietijd: in totaal ca. 2,5 uur
Prijs: n.o.t.k. c.q. tegen opbod (zonder einddatum: wanneer ik tevreden ben met het bod, mag ie weg).


Materiaal:

1 Vierkant stuk MDF-plaat, lichtelijk beschadigd (afvalcentrum)
1 Tangaslipje met tijgerprint (van de Action)
Haar (waar dat haar vandaan komt, mag u zelf bedenken)
Acrylverf, vernis, lakspray
Mini-spijkertjes

Over dit Klunstwerk:

A true piece of ass. Dat is het. Een dubbelschilderij ook: mocht u de voorkant zat zijn, kunt u het klunstwerk omdraaien en een tijd lang naar de kont staren. En vice versa, natuurlijk. Oorspronkelijk wilde ik er middels een scharnier aan de zijkant een klapschilderij van maken. Toen het scharnier er eenmaal aangeschroefd was, bedacht ik – kluns – mij dat dat ding helemaal niet nodig was: met een haakje aan de bovenkant en eentje in de muur kan het schilderij natuurlijk ook gewoon omgedraaid opgehangen worden. Bovendien was een scharnier in het dijbeen absoluut niet mooi om te zien.

Dus ding er weer vanaf gesloopt, twee dijbeen-piercings achterlatend. Niet mooi, maar zie beide putjes c.q. bergjes als pukkels of sinaasappelhuid en hop, de natuurlijkheid is weer teruggekeerd. Hetzelfde geldt voor de beschadigingen van de houten plaat: een keizersnede, automutilatie, muggenbulten, alles is mogelijk. Bovendien heeft de dame duidelijk een buikje en een behoorlijke kont. Toch is het geen autobiografische klunst: mijn kont is nog véél groter.

De clou van dit Klunstwerk: Onder c.q. in het broekje gaat de ‘natuurlijkheid’ door! Maar: enkel degene die dit werk weet te bemachtigen, mag het broekje aan de kant schuiven om de onderliggende schoonheid te bewonderen. Broekje uittrekken kan overigens niet: aan de zijkanten is het met kleine spijkertjes bevestigd, anders zakt het ding steeds af. Wie biedt?

(bieden mag in de comments, of per mail aan: klunstenaars@gmail.com


‘In je broekje!’

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

 

Productiedatum: ergens in juni 2017
Productietijd: ca. 2 uur (tussendoor laten drogen van de witte poel niet meegeteld)
Prijs: Een grote emmer latex muurverf, kleur n.o.t.k.


Materiaal:

Schilderkarton (50x40cm, Lidl)
acrylverf
lakspray

Over dit Klunstwerk:

Dít is werkelijk het toppunt van klunst. Het is namelijk een redelijk klunzig gemaakt schilderij van een ongelooflijk klunzige actie. Het beeld is een fragment uit de film ‘Exit through the Giftshop’ van Banksy, waarover ik een paar dagen geleden uitgebreid geblogd heb.

in de film smijt MBW, Mr. Brainwash (op 58:06) in alle klungeligheid een emmer witte muurverf om in de laadbak van zijn oude wagen. De verf gulpt eruit, druipt door alle kieren van de laadklep en maakt een prachtige, spierwitte poel op het vuile, donkere asfalt. Contrast ten top.

En ook: een feest der herkenning voor de ware kluns. Ik moest dat moment dan ook meteen vastleggen, vanzelfsprekend op de meest klunzige wijze. Snel dus. Alleen het drogen van die witte poel duurde erg lang. In feite is het een heel abstract schilderij: als je niet weet wat het voor moet stellen, zijn het slechts een hoop slordige lijnen en een grote witte vlek.

En eigenlijk is het ook niet meer dan dat.


‘MBW Carwash’

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Wie kent hem niet? De Street Artist van de eeuw (ook al is die eeuw nog jong): Banksy. Nu weer in opspraak, omdat zijn identiteit per ongeluk onthuld zou zijn.

Nog steeds in the dark

“Banksy: Hoody and Dog” by Garry Knight (CC by 2.0) (bron: Flickr)

Eigenlijk kent niemand hem. Nee, nog steeds niet. Want de ware identiteit van Banksy is, net als voorheen, een goed bewaard geheim. Velen menen dat zijn echte naam Robin Gunningham is, maar het zou ook Robin Banks kunnen zijn; een logisch vermoeden; er werd ook beweerd dat ‘robbin’ banks’ (banken beroven) de inspiratie was voor de bijnaam.

Tevens wordt er gespeculeerd over ene Robert Paulson (de auteur van Fight Club?) en over Hoax Artist Paul Horner, maar dat bleek inderdaad een hoax te zijn. Er wordt zelfs gezegd dat Banksy de alter ego van Damien Hirst (ja, die met dat superzoontje) zou zijn, of – nog absurder – Mr. Brainwash himself (MBW, Thierry Guetta, daarover zo meteen meer).

Weten we het dan nu echt?

Op dit moment lijkt het alsof de identiteit van Banksy daadwerkelijk bekend is: Volgens een stennis-artikel van de Independent is het Robert Del Naja (alias ‘3D’), onder andere bekend van de Britse trip-hop band Massive Attack. De overige media namen het onthullingsgerucht natuurlijk meteen gretig over, zie bijvoorbeeld Nu.nl.

De overeenkomsten zijn – volgens voornoemd Independent-artikel – overweldigend: het ‘kán’ geen toeval meer zijn. Jawel hoor, dat kan ’t best. Ik denk eerder dat ze bij Independent & co. een beetje hernieuwde mediale aandacht in de kunstsector nodig hadden en daarom met een nieuwe ‘onthulling’ op de proppen kwamen.

Ten eerste zei ‘Goldie’ (bijnaam voor Clifford Joseph Price, een met Banksy bevriende graffiti-kunstenaar en DJ) niet ‘Robert’, maar overduidelijk ‘Rob’ (luister ook naar het geluidsfragment in het artikel). Awel, daar hadden we er al twee of drie van op het lijstje van potentiële kandidaten.

Ten tweede lijkt de aangehaalde kunst (voornamelijk albumcovers van Massive Attack) qua stijl voor geen meter op wat Banksy produceert. Enfin. Voor meer argumenten moet je de commentaren onder het artikel maar lezen. In The Telegraph (UK) stond overigens ook nog een lezenswaardig en interessant artikel over de identiteit van Banksy, de ‘Scarlet Pimpernel of Modern Art’.

Waaróm wil je het weten?

Over de identiteit van Banksy is in ieder geval al een hoop geschreven en nog meer gespeculeerd; dat hoef ik zeker niet óók nog eens te doen. Waarom zou je het überhaupt wíllen weten? Het is net als het onthullen van de identiteit van een literair pseudoniem. Wat win je ermee om te weten dat Richard Bachman een pseudoniem van Stephen King is? Of om eindelijk te ontdekken wie er nu achter ‘The Stig’ van Top Gear zit? Niets. Het gaat immers om het werk en om de inhoud. Die moeten goed/verrassend/kritisch/spannend zijn. Als degene die erachter zit, niet bekend wil worden, moet dat – naar mijn bescheiden klunstenaarsmening – gerespecteerd worden.

En het dóét er ook helemaal niet toe. Mij gaat het hier, in deze blog, bijvoorbeeld veel meer om de Art World zelf. De internationale kunstwereld, die heel treffend neergezet wordt in de wereldberoemde film ‘Exit Through The Gift Shop’, een zogenaamde ‘mockumentary’ van Banksy zelf en een absolute must see voor iedereen die ook maar een klein beetje in kunst geïnteresseerd is.

Thierry Guetta, de culturele bomaanslag

Wat mij intrigeerde, was de vraag waarom de – oorspronkelijk onbedoelde – hoofdpersoon in de film, de tot dan toe relatief ongetalenteerde Mr. Brainwash (Thierry Guetta), ineens een wereldberoemd street artist kon worden. Hoe kwam deze ‘culturele bomaanslag’ tot stand? Het antwoord: opportunisme. En een deur die op het juiste moment door de juiste portier werd opengehouden.

Thierry Guetta, een aan zijn camera vastgegroeide fransman uit Los Angeles, ontdekte tijdens een familievakantie in Frankrijk en passant dat zijn eigen neef de wereldberoemde street artist ‘Invader’ was. Hij raakte geïntrigeerd door het leven zonder regels en normen, het leven waarin street artists deden (en doen) wat zij ‘goed en kritisch werk’ achten. Door het op de voet volgen van zijn neef kwam Guetta in contact met Banksy. Hij besloot hem nu (ook) te volgen bij alle kunstacties.

Parasiet

Banksy beschouwde Guetta eigenlijk als een lastige parasiet, als een blok aan zijn been. Oorspronkelijk mocht Guetta een documentaire over Banksy maken: alles wat hij deed, vastleggen en alle – geheime en obscure – kunstacties op de voet volgen, om de beelden vervolgens tot een docu-film over street artists samen te voegen. Het resultaat was één grote, chaotische catastrofe, grotendeels over Guetta zelf. Banksy was dermate ontevreden over de film dat hij besloot om met het beeldmateriaal dan zelf maar een mockumentary, een (deels) fictieve documentaire te monteren. Om ook nog even van Guetta af te komen, schopte Banksy hem omhoog: Thierry Guetta moest zelf ook maar street artist worden; hij zou er vast wel ‘goed genoeg’ voor zijn. Grote kans dat Guetta zich nu op zichzelf zou gaan concentreren, zo hoopte Banksy.

‘Gatekeeper’ Banksy zorgde er vervolgens voor dat de tentoonstelling van Guetta, ‘Life is Beautiful’, een gigantisch succes werd, puur door zijn naam eraan mee te geven (Guetta als zijn protegé) en het hele gebeuren expliciet te steunen. Het publiek kwam er, vanwege de associatie met Banksy, in groten getale op af. Guetta verkocht in een mum van tijd voor meer dan één miljoen dollar aan kunstwerken, die hij voor de tentoonstelling in sneltreinvaart geproduceerd had. Lopendebandwerk dus. De tentoonstelling bleef maar liefst twee maand open. Mr. Brainwash (MBW) was gearriveerd in de kunstwereld.

Arrogantie

Guetta ging al snel steeds meer naast zijn schoenen lopen:
„I feel good being an artist with a reputation now. You know, an artist is not someone you can see in one show and you can decide who it is, if he copies Banksy or if he copies Shepard Ferry. It’s about time.”
Je kon het wél zien in één show: alle stijlen van zijn voorgangers werden genadeloos, vluchtig en doelmatig gekopieerd.

Banksy zelf stelde dat hij eigenlijk geen idee had, wat nu te maken van Guetta’s explosieve succes en het plotselinge arriveren in de kunstwereld, hoewel hij zelf de enige echte ‘oorzaak’ daarvoor was. Guetta, gedreven door commercie, kopieerde zich een breuk (letterlijk, zie Exit through the Giftshop – link aan het einde van deze blog) en gooide kunstwerken naar buiten alsof het vuilnis was (het meeste was het ook). Banksy: “Maybe Thierry was a genius all along, maybe he got a bit lucky, maybe it’s a joke.”

Hij begon steeds meer te schamperen, geïrriteerd door de arrogantie van Guetta. Banksy: “Andy Warhol became famous by repeating famous icons until they became ‘meaningless’, but he was extremely iconic in the way he did it. But then Thierry REALLY made them meaningless.”
Banksy begon zelfs het hele concept ‘kunst’ in twijfel te trekken: “I don’t think Thierry played by the rules in some ways, but then, there aren’t supposed to be any rules. So I don’t really know what ‘art’ is. I mean, I always used to encourage anyone to make art. I used to think everyone should do it. And they don’t really do that so much any more.” Uit de film blijkt duidelijk zijn spijt dat hij MBW de toegang tot de kunstwereld had verschaft.

Exit through the back door?

Banksy zelf is al een stuk rustiger geworden na zijn hoogtij-jaren 2013 en 2014.  In januari 2016 verscheen bij de Franse ambassade in London een muurschildering als kritiek op het gebruik van traangas in het vluchtelingenkamp ‘The Jungle’ in Calais. Kort daarna volgde een muurkunstwerk in het vluchtelingenkamp in Calais zelf, waarmee hij de negatieve maatschappelijke houding ten aanzien van de duizenden mensen die daar tot oktober 2016 in tenten leefden, aan de kaak wilde stellen. Banksy’s laatste werk is een prachtige mural m.b.t. Brexit, in Dover (UK, 2017).

De frequentie van verschijnende kunstwerken ligt nu bij circa één tot twee per jaar. Misschien volgt ooit een stille ‘exit through the back door’. Wie weet.

Poortwachters zijn overal

Grote namen als poortwachters, dat is waar het allemaal om draait in de kunstwereld. Dat is ook wat er heel duidelijk naar voren komt in Exit through the Giftshop. Maar niet alleen in de kunstwereld: ook op andere culturele gebieden werkt het zo. Neem bijvoorbeeld ’s Hollands opper-poortwachter Matthijs van Nieuwkerk (DWDD). Het maakt niet uit wat je aan kunst of gekluns eruit poept; je hóéft in feite niets te kunnen, als je je maar interessant, schaamteloos of opzienbarend genoeg weet te presenteren. Weet je in zijn tv-programma te komen en bij hem aan tafel aan te schuiven met je ‘werk’, gaat de poort open. Dan mag je als gevierde artist binnentreden in de immer doordraaiende, elitaire wereld van kunst en cultuur.

Zo blijkt niet alleen in Exit through the Giftshop, maar ook hier: it’s all about names en gatekeepers. Ach, een simpele kunstelende kluns knutselt gewoon een eigen poortje. Kom er maar in!


Overigens: in de film smijt Mr. Brainwash (op 58:06) in alle klungeligheid een emmer witte muurverf om in de laadbak van zijn oude wagen. De verf druipt eruit en maakt een prachtige, spierwitte poel op het vuile, donkere asfalt. Een feest der herkenning voor de ware kluns. Ik moest dat moment dan ook meteen vastleggen, vanzelfsprekend op de meest klunzige wijze.
[Uitgebreide blog volgt later, in de Klunstgalerij.]

‘MBW Carwash’ – Bron: © Klunst.nl

Wil je dat moment in ‘Exit through the Giftshop’ zelf opzoeken, kijk dan de hele film:

https://youtu.be/GSz7kq0Qo7o

(NB: zet je VPN op de USA, anders is de film niet te zien, vanwege rechten en zo)

Bron: © Klunst.nl

In Linz (Oostenrijk) is een prachtig winkelcentrum: PlusCity. De gehele binnenarchitectuur is een lust voor het oog, met moderne, deels poepsjieke inrichting, veel kleur maar ook abstractie. Er is ook een opzienbarende ijssalon met enkel zwart en wit ijs, dat verkocht wordt in dito omgeving. Hier kan zelfs de grootste kluns de prachtigste, meest artistieke foto’s maken.

Bewijs nodig? Hier. Klunstig gefotografeerd.

Bron: © Klunst.nl (all photos)

Productiedatum: 7 t/m 13 juni
Productietijd: ca. 4 uur in totaal
Prijs: — niet te koop —


Materiaal:

bespannen schilderkarton van de Lidl (gehalveerd, uiteindelijke formaat 12 x 18cm)
zwarte en witte acrylverf
lak

Over deze Klunstwerkjes:

Eigenlijk is dit geen #Klunst. Er is geen klunst aan. Daarvoor stelt het nét iets teveel voor, is het een spoortje té herkenbaar. Niet klunzig genoeg.

Maar: ik heb het geheel – uit pure tijdsnood – in een vlucht en een zucht afgemaakt, dus is toch een beetje klungelig. Portretten met potlood en grafiet tekenen is op zich geen probleem (zie ook: LouDrawsYou.com), maar geheel in zwart-wit, met gewone acrylverf, dat is toch anders.

Bron: © Klunst.nl

Daarom ga ik nu gewoon open en bloot vertellen, hoe je dit soort schilderijtjes in no time kunt produceren. Echt, iedereen kan het. Eerst heb ik de foto’s bewerkt met een zwart-wit filter (op de telefoon: PicsArt is bijvoorbeeld fijn) en uitgeprint op het juiste formaat.

Bron: © Klunst.nl

Met houtskool (of zacht potlood) maak je vervolgens de achterkant egaal grijs en leg je de foto op het – van witte acryl-ondergrond voorziene – schilderkarton. Dan teken je de grote lijnen over, zodat je de verhoudingen goed hebt en weet waar wat ongeveer moet komen. De achterkant werkt dus als een soort carbonpapier.

En dan is het naschilderen geblazen, met een zo fijn mogelijk friemelpenseeltje. Hier komt wel enige kliedervaardigheid aan te pas. Gedulds- en priegelwerk dus. Ik houd gelukkig van priegelwerk. Aflakken met lakspray, klaar.

Het lijkt heel wat, maar in feite stelt het niks voor. Ga je gang!


Om privacy-redenen worden de namen van de afgebeelde personen niet genoemd en ook de oorspronkelijke bronfoto’s niet getoond.

‘Zwart/Wit’

Bron: © Klunst.nl

 

Bron: © Klunst.nl

 

Bron: © Klunst.nl (de bloemige achtergrond/het gras heb ik overigens met een sponsje gedaan)

 

Bron: © Klunst.nl

Productiedatum: 12 juni 2017
Productietijd: 11 minuten
Prijs: een discobal van enig formaat


Bron: © Klunst.nl

Materiaal:

oud bloemenschilderijtje (20 x 40 cm, bron: afvalcentrum)
roller
acrylverf

Over dit Klunstwerk:

Picture this. John Travolta staat schokschouderend op de dansvloer. De stroboscoop is al lang ergens anders opgehangen, de discobal draait niet meer. Alles is grijs en grauw. Zijn handen bewegen ritmisch op en neer. Ergens in het gebied van zijn kruisraket. Michael mocht dat ook, dus waarom zou hij niet?

Dan verstart hij. Een ingeslikte snik, vermengd met een zwijgzame zucht. John staart wazig naar de binnenvallende, kaarsrechte lijnen maanlicht, heft plots zijn armen ten hemel, en roept: “Al dit moois! Al dit heb ík eruit gedanst! Enkel met mijn handen. En nu ligt het – voor immer verloren – op de door mij ooit zo aanbeden dansvloer. Quel dommage! [vertaling: ‘Fuck!’]”

Wel, het is slechts een voorbeeldje van iets wat u in dit Klunstwerk zou kunnen zien. Maar het hoeft niet. Want in feite zijn het enkel wat rollerstreken met slecht vermengde zwarte en witte verf. Daarop – deels spermacelvormige – druppels geëjaculeerde zwarte verf, die zich zomaar ineens, in vloeiende bewegingen, geheel spontaan tot een huilend mannetje met piemel om wisten te vormen.

Niks bijzonders dus. Gewoon geklungel.
Maar: u zóú het erin kunnen zien. Of niet.


’50 Shades of Saturday Night Fever’

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Wederom een illustratie van hoe ‘leeg’ de kunst eigenlijk is. Compassieloos gezwets over zogenaamde kunst, die in feite gewoon simpel gekluns is. Maar: met het stempel ‘kunst’ erop wordt de vis, excuses, de komkommer duur betaald. Een gouden column van Luuk Koelman (uit 2005), ook op zijn eigen site terug te vinden.


Kabouter buttplug: een vrucht zonder compassie

Bron: commons.wikimedia.org (licence CC2.0)

In mijn atelier ontvang ik de Rotterdamse cultuurwethouder Stefan Hulman, bekend als drijvende kracht achter de aankoop van Santaclaus, een zes meter hoge bronzen kabouter met een dildo in zijn hand. Het 280.000 euro kostende kunstwerk (in de volksmond ook wel ‘Kabouter buttplug’ genoemd) werd afgelopen maandag in museum Boijmans van Beuningen onthuld.

Hulman blijkt een kunstkenner pur sang. Hij houdt direct halt bij een tafeltje met daarop mijn meest recente creatie. “Dát is nog eens een bijzonder kunstwerk!”
Ik knik minzaam. “U kent mijn motto: kunst is durven.” Ik draai het tafeltje met het kunstwerk voorzichtig rond. “Wat we hier zien, is een heel intiem en broeierig werkje. Een creatie, gebaseerd op mijn fascinatie voor de schoonheid en complexiteit van vormen in de natuur.”
Hulman is een en al oor. “Mag ik stellen dat uw werk, net als poëzie, nooit helemaal te doorgronden is?”
“Dat klopt. Bij voorkeur schep ik een zo groot mogelijke ruimte voor interpretatie. Vrijheid, schoonheid, liefde, onschuld. Dat vertaal ik in lijnen, vlakken, kleuren en spanning. Heel klassiek eigenlijk.”
De wethouder knikt enthousiast. “Uw kunst laat zich niet expliciet in woorden vatten. Het is méér dan een statement, waarin de alledaagse werkelijkheid centraal staat.”
“Zoek inhoud,” antwoord ik, “en de vorm zal je worden toegeworpen. Dat is mijn adagium.”
Hulman slaakt een kreet van bewondering. “Het is dat ikzelf ook behoorlijk wat verstand heb van kunst, want anders zou ik denken: hier ligt gewoon een overrijpe komkommer op een tafeltje.”

Bron: eigen foto Kunst.nl (LB)

Ik kijk de wethouder gekweld aan. “Daarmee doet u deze sobere, uitgebalanceerde compositie toch echt onrecht aan. Geen vrucht is zo omgeven door mysterie als de komkommer. Wanneer u goed kijkt, valt op dat deze creatie niets meer of minder is dan een waargenomen beeld.” Ik til de komkommer voorzichtig op. “Onaangedaan en meedogenloos. Een verstilde vrucht zonder compassie.”
De wethouder begint te stotteren. “Ach, op die manier. Hoe dom van mij. Neemt u mij niet kwalijk. Excuses, ik zag hoe u met een plastic tas van Albert Heijn uw atelier binnenkwam en die komkommer hier op een tafeltje legde en dacht…”
“U heeft in zoverre gelijk dat hier ook een aubergine of een stronk prei had kunnen liggen, want als kunstenaar ben ik altijd gefascineerd door de toevalligheid van het moment. Maar bij voorkeur gebruik ik de komkommer als uitgangspunt voor mijn creaties.”
“Ooooh…!” Hulman slaakt een kreet van herkenning. “U bent die kunstenaar die ooit vijfendertigduizend komkommers pureerde in een poging een statement te maken tegenover de tot vlees gereduceerde mens…”

Ik knik. “Maar tegenwoordig laat ik overbodige elementen weg. De vorm is de metafoor die de toeschouwer raakt.” Mijn rechterhand zweeft bezwerend boven de komkommer. “We zien een vrucht die louter handelt vanuit de eigen pose. Een onvergankelijk monument waarin de thema’s identiteit, persoonlijkheid, vrijheid, bewustzijn, liefde, dood en jaloezie bij elkaar komen – als de kosmos van de ziel. Begrijpt u wel?”
De wethouder zucht verrukt. Tien minuten later verlaat hij – 19.000 euro armer maar een komkommer rijker – mijn atelier.

Zo makkelijk is het. Een spotje op een witte muur en zeggen: “Dit is onzichtbare kunst.” En dat is het dan ook. Mensen staan er bewonderend voor te drentelen: “Ja, ja, prachtig… zie jij erin, wat ik zie? Mijn fantasie slaat echt op hol bij deze creatie… geweldig!”

Invisible Art. Vergelijkbaar met de ‘Nieuwe Kleren van de Keizer’. De 27-jarige Lana Newstrom maakt zulke kunst en noemt zichzelf een nieuwetijdse artist. Kunstenaar van ‘niets’. Zelf zegt ze: “Just because you can’t see anything, doesn’t mean I didn’t put hours of work into creating a particular piece.” Daar hebben we nooit aan getwijfeld, Lana.

Kijk (luister) ook eens naar dit filmpje, dan snapt u het misschien wat beter:

https://youtu.be/4-HZBQrT5Hw

Zelf vindt ze dat ze de prachtigste werken produceert: als je maar genoeg inbeeldingsvermogen en fantasie hebt!

Wel, ik heb nu ook een ‘Lana’ aan de muur hangen! In de keuken. Naast mijn kunst-olijfboompje; daar vond ik het werk echt passend:

Mijn eigen ‘Lana Newstrom’!

Wat nou, u ziet het niet? Jemig zeg. Nou, goed dan, ik zet er even een spotje op:

Mijn ‘Lana Newstrom’ in the spotlights (dat streepje is van de onderkant van de IKEA-papierlamp. Excuses daarvoor; het werpt een ietwat verwarrende schaduw op het werk…)

U ziet het nog stééds niet? Ach, ik had niet anders verwacht. Eigenlijk ís het ook niets…
Maar het is práchtig. Toch?

Een prachtige hoax, dat is het namelijk. Lana heeft als zodanig nooit bestaan, en ze produceerde dus ook nooit dat ‘grote, kunstige niets’. De afbeelding is van een ‘gewone’ fotogalerie (Phil Stern’s Photograhy Exhibition in Milaan in 2010 – zie hier het origineel), maar de kunstwerken zijn weggephotoshopt, zodat het lijkt alsof al die mensen naar een kunstige leegte staan te staren.

Het  ‘kunstnieuws’ ging viraal en veroorzaakte veel ophef over de zin en onzin van kunst en over de snobistische kunstcritici. Desalniettemin laat dit geval van ‘This is That’ heel goed zien, dat de hedendaagse moderne visuele, abstracte en minimalistische kunst behoorlijk op de schopstoel zit. Niet alles wordt meer voor ‘zoete kunst’ geslikt. En dat is maar goed ook, want we kunnen immers allemáál niets!

Bron: © Klunst.nl

Productiedatum: 25 mei 2017
Productietijd: 20 minuten (in totaal)
Prijs: moeilijk te verkopen; de duurzaamheid van dit klunstwerk is door het niet al te robuuste bubble plastic niet gegeven. Als u ’t echt wilt hebben, valt erover te praten.


Materiaal:

1 stuk laminaat (afvalcentrum)
acrylverf (wit, zwart, rood)
bubble plastic (Amazon)
duct tape

Over dit Klunstwerk:

De post leverde mij mijn pot met 2,5 liter witte acryl-primer (je moet die oude planken en schilderijen van het afvalcentrum toch ergens mee insmeren voordat je eroverheen kunt kalken).

Tot mijn grote vreugde zat deze pot in geweldig mooi, groot bubble plastic verpakt. Ik pakte mijn hoofd ermee in en riep tegen mijn zoon: “Joehoe! Wie deut mie wat! Níémand kan mij nog wat doen: ik leef vanaf nu in bubble plastic!”
“Niet lang meer, zo te zien,” mompelde hij.

Enfin, het idee was geboren. Een knullig Chinees teken. Betekenis: “Leven”. Zeggen ze. Na mijn klunzige naschilderen heeft het waarschijnlijk een geheel andere betekenis (Scheiße!). Dit in combinatie met eromheen geducttapete folie.

Wat dat bloed (niet echt dit keer, no worries) daar doet? Dat laat ik over aan uw eigen interpretatie. Mij lijkt het duidelijk, in terror times als deze…

Ik heb overigens hemel en aarde moeten bewegen om de bubbelfolie uit de vingers van mijn pubers te houden. Rottige bubbelknijpterroristen.


‘Life in Bubble Plastic’

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl

Bron: © Klunst.nl


[Ja, ik weet het. Zelfs de foto’s zijn klunzig. Dat hoort zo.]